Sterke vrouwen

Er is zo’n oud Nederlands woord waar ik mijn leven lang mee overhoop lig en dat is: godvrezend. Je moet godvrezend zijn. Maar dat wil ik helemaal niet! Het wordt bijvoorbeeld verteld van Simeon die Jezus vasthoudt in Jeruzalem toen hij nog een babietje was. Simeon was rechtvaardig staat er dan en godvrezend. Godvrezend?
Net als Petrus. Petrus ziet Jezus gaan over de zee. Even dat beeld tot ons nemen: Jezus over de zee is niet: een illusionist die de zwaartekracht de baas is. Hoewel veel mensen dat denken. Knap van Jezus, dat hij dat kán! Pfffoeh! Petrus kon het bijna, maar net niet helemaal. En Jezus laat toch maar weer eens even zien hoe machtig hij was. Kon op water lopen.
U moet het een beetje bekijken als een schilderij. En dan uzelf in dat bootje zetten. En dán ziet u Jezus gaan over de zee. U bevindt zich nu in een verhaal van een verteller die een schilderij wil schilderen hè. En dus niet in de werkelijkheid zelf, want mensen kunnen niet over water lopen. Ook Jezus niet, lijkt mij. Maar u zíet het voor uw ogen: Jezus gaande over de zee.
De zee, die sinds het verhaal van Genesis staat voor: de macht van dood en ondergang. Chaos. Oorlog. Ellende. Dat waar je dóódsbang voor bent. En dan zie je de Heer, in zijn opstandingsgedaante. Die de dood overwint. Onder de knie heeft. Met voeten treedt. De dood, ja…
Gaan we dan niet meer dood? Nee, bedoeld is dat Jezus zó de dood de baas is dat wij als we op hem vertrouwen geen angst hoeven te hebben. Ook niet voor de dood. Dus we hoeven niet Jezus te vrezen maar dat wat hij met voeten treedt!
En zelfs dat hoeven we misschien niet als we gewoon in het bootje zouden blijven zitten. Want wie zegt dat we als een dolle Petrus uit de boot zouden moeten stappen? Het gevaar opzoeken?
Ja, wordt wel gezegd: als je bij de Heer wilt komen dan moet je uit de boot stappen. Uit je comfortzone. Nou laat ik u vertellen: elf van de twaalf blijven gewoon in de boot zitten hoor. Peinzen er niet over om net zo daaps te doen als Petrus. En van hen zegt Jezus niet: kleingelovigen!
Alleen Petrus stapt uit. Die kan niet wachten. En laat zijn vrienden in de steek. Als ik maar bij de Heer kan zijn. En de rest?
En als hij dan ziet en beseft waar hij zich bevindt, daardoor gevangen raakt: buiten de boot namelijk, dan slaat de angst zó toe dat hij niet eens meer weet dat hij onderweg was naar zijn Heer.
Wie kíjkt, ook wij, als wij om ons heen kijken, naar alle tegenwind en afgrondelijke diepte, die zinkt weg in zijn eigen angst. Doodsangst. Maar we hoeven niet te zijn als Petrus. We mogen best zijn als: Andreas, Jakobus, Johannes, Filippus, Tomas, Matteüs, Taddeüs, Simon Kananeüs… Niks mis mee. Gewoon aan boord blijven. En bij elkaar. Samen.
En of het een comfortzone is in dat bootje… Dat weet ik nog zo net niet. Misschien is het wel een tumultueus gebeuren daar in dat Arkje, dat karkje, op de woeste zee. Een kluit vol godvrezende mannen. Nou, dan weet je het wel!
Trouwens… Waarom zouden we niet op de vróuwen mogen lijken, die helemaal zich niet op zee begeven? Die aan wal zijn gebleven. Slappelingen? Die meiden? Dát zou ik niet zo snel zeggen. Want ondanks deze aanschouwelijke les gebeurt er in het evangelie iets bijzonders: Bij het paasverhaal horen we dit: alle mannen zijn bang en zien het niet meer zitten. Zij maken het niet mee… Maar het evangelie, Marcus bijvoorbeeld, vertelt dan: “Op een afstand stonden er ook vróuwen toe te kijken, onder wie Maria van Magdala, Maria de moeder van Jakobus en Joses, en Salome, die Hem waren gevolgd toen Hij in Galilea was en Hem onderhouden hadden, en nog veel andere vrouwen die met Hem naar Jeruzalem waren opgetrokken.”
Jezus onderhouden? Kan Hij het niet alleen? Nee, hij kan het niet alleen.
Het zijn dan ook deze vrouwen die Jezus voor het eerst werkelijk zien in zijn opstandingsgedaante. Zonder de vrouwen bij het open graf hadden we geen opgestane Christus gekend. Wie zegt dus dat we niet mogen lijken op Maria van Magdala, Maria de moeder van Jakobus en Joses, of Salome of één van die andere vele vele vrouwen zoals het bijbelverhaal vertelt?
Of… Misschien mag je wel gewoon lijken op jezelf. Zoals je bent. Met al je angsten en twijfels. En vlucht je niet weg voor degene die jij zelf bent. Omdat je weet dat God van je houdt.
In elk geval zijn de vrouwen degenen die het het langst volhouden en Jezus als opgestane (de dood overwonnen) met open armen ontvangen… Zij zijn in deze nachtelijke scene op zee niet aanwezig maar zijn aan wal. De vrouwen.
Stérk!

Share This!