Lukas 16:19-31<\/p>\n
Een oud Russisch grapje. Uit de tijd dat daar lange rijen voor lege winkels stonden. Er was eens een man en die komt in een winkel en vraagt aan de man achter de toonbank: \u201cHeeft u ook biefstuk?\u201d \u201cNee\u201d, zegt de man. \u201cDit is een vishandel. U moet hiernaast zijn, daar zit een slager. Hij is degene die geen biefstuk heeft.\u201d
\nEr was eens… Elk verhaal dat zo begint, daarvan weten wij: dit is niet echt gebeurd, dit is een verhaal om ons iets te leren. Waarmee de verteller ons iets heel belangrijks wil inprenten. Een sprookje, maar ook sprookjes zijn ongelooflijk leerzaam.
\nEr was eens een rijke en er was een arme, met een naam: Lazarus. Dat is in de bijbel d\u00e9 naam van d\u00e9 arme. Lazarus betekent dan ook: \u201cGod helpt\u201d. Het is de griekse vorm van het hebreeuwse \u201cEli\u00ebzer\u201d van \u201cEl\u201d, wat \u201cGod\u201d betekent, en \u201c\u00e9z\u00e8r\u201d, wat \u201chelper\u201d betekent. Ik sla mij ogen op naar de bergen, vanwaar zal mijn \u201c\u00e9z\u00e8r\u201d komen?
\nHeel belangrijk dat u die naam leert begrijpen: Lazarus… God helpt. De eerste mens die door Jezus uit de dood wordt weggeroepen!
\nEr was eens een arme, met de naam Lazarus, …en er was een rijke man die geen naam mocht hebben. Die mooi en meeslepend leefde. Meeslepend vooral. Lazarus was neergelegd voor zijn poort. Vrienden die hem daar hebben neergelegd hebben dat bewust niet gedaan voor de poort van een g\u00ederige vrek. Want voor de poort van een gierige vrek ga je zeker dood. De rijke zal dus heus wel geweten hebben dat Lazarus daar lag en regelmatig met een staartje wijn of een kippenpootje naar buiten gekomen zijn. “Hier, voor jou, geniet jij er ook maar es van”. Die twee kenden elkaar, blijkt ook straks.
\nMaar dan gebeurt er iets. Dat wat eerst tamelijk vredig en vrijblijvend lijkt komt plotseling onder het teken te staan van: \u201cNu is het te laat…\u201d Ze sterven. Lazarus zowel als de rijke-zonder-naam. In de praktijk zal een rijke in zo’n geval in een plechtige stoet naar zijn laatste rustplaats zijn begeleid in een koets met paarden ervoor en Lazarus daarentegen op een platte kar de stad uitgereden en op het open veld in een kuil gekieperd. Maar in werkelijkheid werd Lazarus door de engelen gedragen in de schoot van Abraham.
\nWe lezen daar meestal snel overheen. Maar het enige verhaal dat Jezus vertelt over zoiets als de hemel is dit verhaal. En de vader in de hemel is in dit verhaal: Vader Abraham. Dat kunnen we begrijpen wanneer we bedenken dat Jezus nog niet bekend was met zoiets als het dogma van de triniteit want dat is pas in de vierde eeuw uitgevonden. Op het concilie van Nicea is in 325 na Christus pas vastgesteld dat Jezus gelijk is aan God de Schepper, qua goddelijkheid, v\u00f3\u00f3r die tijd was Jezus dus lager in rang, en niet god, of goddelijk. En op het concilie van Constantinopel in 385 is vastgesteld dat, behalve Jezus, nu voortaan \u00f3\u00f3k de Geest als goddelijk diende te worden beschouwd. Waarna op het concilie van Chalcedon in het jaar 451 na Christus het dogma van de Triniteit is ontworpen. Dus 450 jaar daarv\u00f3\u00f3r had Jezus daarvan uiteraard nog geen flauw idee!
\nTegen zijn medebroeders zegt Jezus: \u201cDat hebben jullie heel g\u00f3ed gezegd, heel juist!\u201d De vraag van Jezus was namelijk: \u201cWie is de Vader in de hemel?\u201d Waarop zij zeiden: \u201cDat is Vader Abraham\u201d. \u201cHeel juist\u201d, reageert Jezus dan.
\nDe rijke zegt dan ook niet: \u201cIk heb met u niks te maken, meneer Abraham, ik wil de Baas zelf spreken. Want ik heb een klacht.\u201d
\nGoed, dat vindt u dus in het evangelie van Johannes, dat is eind eerste en begin tweede eeuw! Dan is het blijkbaar nog heel gewoon om het zo te zeggen: \u201cOnze Vader, wie dat is? Dat is Vader Abraham\u201d.
\nOverigens: het werkt in de bijbel precies zo als in de kerk. De bijbel begint ook nooit met God-in-het-algemeen. De bijbel zal dus nergens zeggen dat God bestaat. In het algemeen. Zomaar. Zonder eerst aan te geven hoe die god dan is. Het gaat ook in de bijbel zelf omgekeerd. De bijbel vraagt zich altijd af: is er iets of iemand in ons leven die wat ons betreft de naam \u201cGod\u201d verdient?
\nJawel, voor Joden, en voor Jezus, was dat Abraham, Onze Vader. Of: de uittocht uit Egypte, of: het koningschap van David. Voor ons, of in elk geval voor mij, is dat: Jezus van Nazareth. Hij is voor mij een mens die z\u00f3 leefde dat Hij wat mij betreft de naam \u201cGod\u201d verdient, en w\u00e1\u00e1r maakt.
\nLazarus, daar hadden we het over, een belangrijke naam, voor Jezus in elk geval, want Jezus stelt hem meer dan eens present: God helpt. Lazarus dus in het hiernamaals zittend in de schoot van God, en die dan in de persoon van Vader Abraham.
\nEn dan slaat de rijke zijn ogen op. Hij doet iets waarvan hij plotseling beseft dat hij dat eerder had moeten doen maar niet deed… Twee dingen: Hij ziet \u00f3p tegen de arme op wie hij zijn leven lang heeft neergekeken. Die daar beneden aan zijn poort lag. Waaraan hij nooit voorbij liep, integendeel. Hij kent hem bij name. Blijkt. “Lazarus. Dat is Lazarus, daarboven.” Dat is \u00e9\u00e9n: Hij ziet op tegen degenen op wie wordt neergezien.
\nEn: hij vraagt aan Abraham om de zending van Lazarus. Terwijl Lazarus welbeschouwd altijd al als een zendeling in zijn leven was! Om hem de ogen te openen voor de purperen armoei van zijn in luxe linnen gehulde bestaan.
\nMaar hij heeft Lazarus nooit als tot hem gezonden herkend en nooit tegen hem \u00f3pgezien als de oogappel van Vader Abraham. De rijke heeft zijn rijkdom misschien wel beschouwd als een zegen van de een of andere god, en de armoede van Lazarus als een straf van diezelfde godheid. En de kruimels die van zijn tafel vielen beschouwd als naastenliefde, hulp aan de armen, als diaconia. Maar is het dat ook? Is dat niet juist wat eraan ontbrak: de ware diaconia?
\nEn wijzelf? Hoe zit dat met ons? Wij kennen: ontwikkelingssamenwerking. We moeten samenwerken met de arme landen, om te kunnen ontwikkelen. Maar de vraag is dan altijd: wie van de twee moet worden ontwikkeld? Wij kennen zoiets als zending, en werelddiaconaat, maar wie van de twee is dan de gezondene?
\nWat ontbreekt speelt altijd een belangrijke rol en bepaalt dat wat is.
\nGoed, terug naar het hiernamaals zoals Jezus dat ons voorhoudt: nu, nu het te laat is, nu ziet de rijke dat de bordjes bij God al lang waren verhangen. En dat de onoverkomelijke kloof die voelbaar wordt nu het eenmaal te laat is de onoverkomelijke kloof is die er \u00e1ltijd al was.
\nHad iemand hem dat niet kunnen vertellen? “Zendt Lazarus naar mijn broers, opdat ook zij niet komen in deze situatie van… shit, nu is het te laat! Laat hij hen gaan waarschuwen.”
\nEn dan laat Jezus vader Abraham zeggen: “Nee, zij hebben Mozes en de profeten.” Als ze Lazarus niet “hebben”, Lazarus als zendeling, liggend aan de poort, dan hebben ze altijd nog: Mozes en de profeten, om te leren hoe de verhoudingen liggen, van God uit gezien. “En…”, dat vind ik \u00e9\u00e9n van de meest krasse boodschappen van Jezus, -Jezus vert\u00e9lt dit verhaal tenslotte, en zegt dan zelf- “…als ze niet naar Mozes en de profeten luisteren, dan zal iemand die uit de doden opstaat ook geen enkele indruk op ze maken.” Dat is -qua christelijke boodschap- een heel bijzondere! Want de christelijke boodschap gaat toch over iemand die uit de doden opstaat? Maar los van de profetie van Isra\u00ebl zegt dat nog niet zo veel, blijkbaar.
\nDe armen zijn Gods eregasten. In de schoot van Abraham, zijn ze. En de rijken moeten zich ontwikkelen en de juiste verhoudingen in het oog zien te krijgen. Tot hun eigen redding.
\nDe armen zijn de “armoed-zaaiers” niet. Zij zijn het eerder die de armoede moeten slikken. Zij zijn dus veel meer de armoed-oogsters. Maar de eigenlijke zaaier van de armoede is degene die volgens het verhaal elke dag schitterend feest hield.
\nLazarus en hen die in zijn naam gezonden zijn herinneren ons -in hun zending, de enige w\u00e1re zending onder de hemel- aan de armoei van ons rijke bestaan. Aan de leegte van ons leven vol schitterend feest. Het is nog niet te laat. Laten we niet te snel zeggen: het is nooit te laat. Nog niet te laat!
\nWe moeten ons niet laten afleiden door kerkelijke beslommeringen want kerken zijn vaak groot geworden met kleingeestige beslommeringen. Met gedonder in de glazen kom je vaak het verst, naar menselijke maatstaven dan. Maar Jezus had iets anders v\u00f3\u00f3r met de christelijke gemeente. Moeilijker en lastiger, maar v\u00e9\u00e9l beter. Jezus wil daar zijn in deze wereld, present zijn, daar waar de armen zijn. Bij zijn mensen, van wie hij de Koning wil wezen. \u201cKijk, die man die daar hangt, een gefusilleerde slaaf, d\u00e1t is de koning der Joden…\u201d Die wil dat wij om die reden bij hen beh\u00f3ren te zijn. Zijn minste broeders en zusters. Onder hen. Verbonden. En dan dus niet uit een soort sympathie voor de underdog, de gekruisigde is namelijk geen zielenpoot. -maar omdat zij de voorname gasten van Christus zijn, en dat dus ook in de gemeente van Christus behoren te zijn.
\nEn natuurlijk staan we daar -t\u00fassen hen in- vervolgens met een mond vol tanden. En weten we niet onmiddellijk wat we moeten doen, wanneer we tot onze schrik zien wat de rauwe randen van onze samenleving te zien geven. Maar laten wij ons laten ontwikkelen door degene tot tot ons gezonden is. Want we zijn allemaal broeders en zusters in de Heer. Wereldwijd. En willen l\u00e9ven dichtbij Lazarus. God helpt.
\nWij hoeven dus niet -andersom- God te helpen, of Hem een dienst te bewijzen. Lazarus betekent: God helpt. God dient. God wil niet gediend w\u00f3rden. Daar zou nog veel over te zeggen zijn want dat zou een hoop leed op de wereld schelen, qua terrorisme bijvoorbeeld, als mensen die naam Lazarus goed konden spellen en begrijpen waarom die voor Jezus z\u00f3 ongelooflijk belangrijk was.
\nWe zijn hier bij elkaar om elkaar Gods helpende zegen toe te wensen en om ons voor te bereiden op het avondmaal, het lichaam van Christus vormen, samen… Geef elkaar daartoe een hand en wens elkaar:
\nVrede met wat w\u00e1s;
\nVreugde met wat \u00eds;
\nen de Geest die ons leert l\u00e9ven, de toekomst tegemoet.
\nKunt u dat onthouden?
\nVrede met wat w\u00e1s;
\nVreugde met wat \u00eds;
\nen de Geest die ons leert l\u00e9ven, de toekomst tegemoet.
\nDe Geest van onze Goede God, bij wie het niet gauw te laat is, en misschien wel nooit…
\nZijn sprookjesachtige krachtige en waarachtige liefde wint. Heus.
\nWie dat niet gelooft moet dan wellicht maar eens afwachten…
\nMaar, bind ik u op het hart: doe dat vooral niet al te lang. Dat afwachten.
\nLazarus is eigenlijk de enige \u201crus\u201d waarvan ik blij ben dat God die elke keer weer stuurt, z\u00e9ndt.
\nAls zending, van de hemel uit, die hopelijk n\u00f3\u00f3it went.<\/p>\n
Amen<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Lukas 16:19-31 Een oud Russisch grapje. Uit de tijd dat daar lange rijen voor lege winkels stonden. Er was eens een man en die komt in een winkel en vraagt aan de man achter de toonbank: \u201cHeeft u ook biefstuk?\u201d \u201cNee\u201d, zegt de man. \u201cDit is een vishandel. U moet hiernaast zijn, daar zit een…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-2234","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-geen-categorie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.jurgenvandenherik.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2234","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.jurgenvandenherik.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.jurgenvandenherik.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jurgenvandenherik.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jurgenvandenherik.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2234"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.jurgenvandenherik.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2234\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2236,"href":"https:\/\/www.jurgenvandenherik.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2234\/revisions\/2236"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.jurgenvandenherik.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2234"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jurgenvandenherik.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2234"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jurgenvandenherik.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2234"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}