Dit berichtje kwam vanmorgen voorbijzeilen. Het intrigeerde me. Welke kerken zijn dat dan die zouden moeten leren, en: wát dan? Je moet al tot de incrowd van de kerk behoren wil je meteen weten wat “twidden” is. Twidden is bidden op Twitter. Je moet dus geen vreemde in Jezruzalem zijn om dat te weten, anders google je zo naar een olijke mannen bar!
Ik denk dat hier voor de kerken juist iets valt áf te leren. Twitteren is een manier van je op de openbare weg begeven. En als je daar als kerk, of liever gezegd als leden van de een of andere kerk, benaderbaar aanwezig wilt zijn is het juist de kunst om géén jargon te gebruiken. Geen taal die alleen de incrowd verstaat en begrijpt. Want dan ben je wel aanwezig op Twitter, maar opnieuw in een christelijke “bubble”.
Protestant.nl beschouwt Twidden als dé trend om uit die beslotenheid van die “ingekapselde wereld” te geraken. Volgens mij is het woord Protestant op zichzelf al zó jargon, dat het op internet niet echt iets zegt. Ik denk echter dat woordvormingen als Twidden hét schoolvoorbeeld zijn van jargon, waarmee op internet die beslotenheid juist wordt aangetoond en versterkt. Wij zijn er wel, op Twitter, maar we doen daar uitslutend óns dingetje. We gaan niet Twitteren maar we gaan Twidden. Twoei!